ลุกข้นสู้

ไม่รู้ทำไมช่วงนี้เป็นอะไรกัน รู้สึกกลุ้มใจ เหลวไหล อย่างสุดขีด จะนิ่งเยอยู่อย่างไม่ได้แล้ว ลูกผู้ชายต้องสู้ สูๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันขอสาบานว่า เริ่มตั้งแต่วันนี้ไปชั้นจะไม่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปเปล่าๆ ผมจะต้องใช้ทุกวินาทีอย่างคุ้มค่าเสมอ
เช้าตื่นมาใช้เวลาประมาณสักสิบนาทีอ่านภาษาอังกิด แล้วออกมากินข้าว หากยังไม่มีสอนก็จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ต้องใช้ให้คุ้ม
ตอนเย็นเลิกงานหลังจากกินข้าวเสร็จก็ฝึกเขีนพู่กันจีนบ้าง ประมาณหนึงชั่วโมง แล้วก็อาบน้ำ จากนั้นก็อ่านหนังสือหรือ เอกสารประกอบการสอนประมาณสักสองชั่วโมงแล้วก็อ่านภาษาอังกิด
ชั้นจะสู้เต็มที่ไม่ให้แพ้

มัน

อาทิตย์นีสบายที่สุดเลย เพราะมีการบ้านแค่ชิ้นเดียว ดีจัง เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปบางแสนมา อ.ให้เราเขียนข่าวเป็นบล้อก เราไม่ได้เขียนเลย ก็เราไม่รู้ไงเขาสั่งมาให้เขียนข่าว เราก็เลยเขียนเป็นแบบการบันทึกประจำวันหรือบักทึกความรู้สึกของเราไป อย่างนี้ก็ต้องหักคะแนน ไม่ยุติธรรมเลย ผมว่าถ้าจะเขียนบันทึกประจำวันหรือความรู้สึกของตัวเราเอง มันยิ่งยากกว่าการเขียนข่าวตั้งมาก
ไหนเราจะต้องบรรยายภาพที่ทำให้เราเกิดความรู้สึกนั้นๆ จะต้องคิดคำมาสื่อความคิดให้ชัดเจนถูกต้อง ไหนจะต้องหาคำและแต่งเป็นประโยคที่หรูหราให้ผู้อ่านได้ประทับใจ สิ่งเหล่านี้ยากพอสมควรสัมหรับคนต่างชาติ แต่การเขียนข่าวก็แค่จะบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่า มันเกิอะไรขึ้น ที่ไหน อย่างไรแค่นั้นเพียงสื่อให้ผู้อ่านได้รู้อยู่แค่นี้ และรูปแบบการเขียนข่าวเราก็ไม่ได้ศึกษาอะไรมากมาย ถ้าจะเขียนอาจจะต้องเขียนมั่วไป และสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้อะไร จะเขียนข่าวก็ไม่ได้เต็มบาท จะเขียนบทความก็อาจไม่สมูรณ์
เพราะฉะนันผมจึงคิดว่า เราเขียนอะไรไปไม่สำคัญ ว่าแต่ให้นอกคอกมากไปก็พอ เพราะเป้าหมายที่สุดของเราก็คือให้นักศึกษาได้ฝึกใช้ภาษาไทยไม่ใช่หรือ ถ้า อ. อยากจะให้เราได้ฝึกทะษักที่ใช้สำหรับในชีวิตประจำวันบ้าง ก็ขออย่าเอาพวกเรื่องที่ไม่ค่อยได้เก่ณร์สารมาประกอบการสอนอีกต่อไป ครับ

วันแม่

วันแม่หยุดไปสองวันก็เลยไม่ได้มาเขียนบล็อก วันแม่แห่งชาติในปีนี้ทุกคนก็กลับบ้านไปกราบแม่เหมือนปีก่อนๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ปีนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมได้อยู่ในประเทศไทยในวันแม่ รู้สึกคิดถึงแม่จังเลย เกือบสามปีไม่ได้เจอแม่แล้ว เจอกันแล้วจะเป็นยังไงนะ
วันแม่ไปเที่ยวที่ตลาดน้ำอัมพวา คนเยอะมากๆๆ ส่วนใหญ่จะเดินเอา ไม่ค่อยมีคนในน้ำหรอก เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่จะขายของบนฝั่ง คลาดน้ำนี้ดูจะไม่ค่อยสวมชื่อเท่าไหร่นะ ไปแล้วรู้สึกเสียดายหรือจะพูดผิดหวังก็เป็นได้ เพราะไม่ส่วย ไม่สนุกอย่างที่เราคาดการณ์ไว้เลย ในน้ำมีเรือไม่กี่ลำขายของนิดๆหน่อย และส่วนใหญ่ก็เป็นชาวบ้านที่ไม่มีร้านบนฝั่ง คราวหน้าก็คงจะไม่ไปแล้วเหละ
วันนี้สอบ ว้าว๊าๆๆๆๆๆๆๆๆยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยสักนิด ตอนแรกนึกว่าสอบวันอาทิตย์ เมื่อเช้านี้พอเข้ามาในตึกเรียนเห็นเพื่อนอ่านหนังกันใหญ่ เลยตะลึง ถามว่า จะสอบวันนี้หรือ ตอบว่า ใช่ เดี่ยวสอบ ฟังแล้วรีบหยิบเอาสารเพื่อนมาอ่าน วุ่นวายกันใหญ่เลย อ่านได้ไม่กี่นาทีก็ต้องเข้าห้องสอบละ ยังดี อ. เขามีเมตตา ข้อสอบไม่ค่อยยาก ขอบคุณ อ. รู้ดีเรายังไม่ได้อ่านหนังสือ

บางแสน การบ้าน

วันที่แปด ส.ค.เป็นวันที่น่าสนุกสุดๆเลยตั้งแต่วันที่เริ่มเรียนปริญญาโทมาเป็นหลายอาทิตย์ ในสถานนีโทรทัศน์มหาวิทยาลัยบูรพา เราทุกคนได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ ครั้งนี้คงจะเป็นครั้งแรกของทุกคนที่ไปถ่ายโทรทัศในสถานีสดๆโดยสมมุดตัวเองเป็นพิธีกรนำเสนอข่าวใดข่าวหนึ่ง ซึ่งทุกคนตื่นแต้นไม่น้อยเลย ตัวผมเองก็ตื่นแต้นมากๆ พอเริ่มเปิดกล้องเราก็อดหัวเราะไม่ได้ เพราะว่ารู้สึกตลกมากเหมื่อนครั้งแรกที่เราได้ยินคนเค้าพูดภาษาอย่างอื่นที่เราไม่รู้จัก ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆก็เลยหัวเราะ หลังจากหลายปีผ่านไป ในอนาคตเราก็คงมีความรู้สึกเหมื่อนตอนนั้นขณะนึกความหลังเหล่านี้ขึ้นมา แต่ถึงวันนั้นเรื่องเหล่านี้เป็นเพียงแค่ความทรงจำอันสวยงามที่ทุกคนนึกแล้วรู้สึกมีความสุข หรืออาจเป็นเรื่องราวที่เราสามาถเอามาล้อเล่นกันในยามปาตี้ หลังจากที่เราถ่ายโทรทัศน์เสร็จเรียบร้อยเราก็ไปกินข้าวที่ชายหาดบางแสน ชายหาดแห่งนี้ผมเคยมาหลายต่อหลายหนแล้ว ทุกครั้งที่ไปก็รู้สึกมันมีอะไรไหม่ๆเพิ่มเข้ามาหรือเกิดขึ้น อย่างครั้งนี้ไปก็เห็นชาวบ้านออกมากางเต็นทำมาหากินมามากขึ้นกว่าเมื่อกอ่น ท้องทะเลดูสดใส่ ชื่นใจขึ้นกว่าเมื่อคราวที่แล้ว อาจจะเป็นช่วงวันอาทิตย์คนก็เลยมากขึ้น อาจจะเป็นวันนั้นอากาศดีท้องทะเลก็เลยดูสดใสขึ้น แต่อย่างไรก็ตามก็ตามบางแสนจะเป็นสถานที่สวยงามและน่าไปเที่ยวอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่เรากินข้าวไปไม่นานเราก็เดินทางไปพิพิตภัณร์สัตน์น้ำ เราเสียค่าผ่านประตูไปคนละสามสิบบาท มีผู้ชมเข้ามาชมสัตน์น้ำต่างๆมากมาย สัตย์พวกนี้มักจะเป็นสัตน์ทะเล มีปะกาลัง มีแมงกะพรูน มีปลากระแบน ที่ทำให้ผู้ชมดูอย่างเพลิดเพลิน ความสวยงามและความเป็นอิสระของสัตย์พวกนี้จึงถูกมนุษย์ยึดไว้เพื่ออิ่มตาอิ่มใจอย่างทารุณ
การเดินทางครั้งนี้เสร็จสินลงในเวลาประมาณบ่ายสองโมง เราขึ้นรถกลับมหาวิทยาลัย ทุกคนเหนื่อยในการเดินทางจึงหลับบนรถไปอย่างเพลิน ปล่อยให้คนขับพารถมุ่งสู่ไปจุดหมายปลายทางเพียงลำพัง.........

ง่วงนอน

ง่วงนอนจังเลย เมื่อวานก็ไม่ได้นอนดึกนะ ตอนนี้รู้สึกว่าจะง่วงเป็นประจำละ เพราะมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกวันก็จะอดไม่ได้หลับนกไป ไม่รู้เป็นอะไรไป
แต่ตอนนี้ไม่ความรู้สึกไม่ใช่สมองง่วงอย่างเดียวแต่จะง่วงไปทั้งกายทั้งใจแล้ว เกิดมาไม่เคยตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ความยากลำบากดูเหมือนจะเป็นก้อนหินก้อนหนักทับอยู่บนตัวผม ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยมากจนกระทั้งอยากจะหลับไป ข้างหน้าเป็นทางตันจริงหรือ บรรพบุรุษเราบอกว่า รถถึงหน้าเขาย่อมมีทางลอด แต่ทีนี้รู้สึกจะไม่มีเลย มนุษย์เรามักจะชอบคิดมาก เขาว่าความคิดของเราดูจะเป็นสิ่งที่ประชาธิปไตยที่สุดแล้ว เราจะคิดอะไรไปก็ได้ แม้จะลามกบ้าง ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ก็ไม่มีใครจะมาควบคุมเราได้ เราจะคิดอะไรคนอื่นก็มองไม่เห็น และไม่ได้ยิงว่าเราจะคิดอะไรไป เราก็เลยชอบคิดและเราก็จำเป็นต้องคิดเพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อให้ตัวเองมีความแตกต่างกับคนอื่น แม้จะคิดทะลึ่งไป นี้แหละเหตุที่ผมคิดอะไรไปมากมายทั้งที่ไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์ใดๆ คิดจนง่วง คิดจนเอาตัวไม่รอด คิดจนหาตัวไม่เจอ
เมื่อไหร่หนอ โชคชะตาที่เลวร้ายจะหมดฤทก์ไป ฟ้าจะได้สดใส่ สว่างสักที ทางลอดที่หน้าเขานั้นจะได้ปรากฏ
เขาเล่ากันว่า พระอีศวร เป็นเทพที่มีเมตตาที่สุดเราจะขอสิ่งใดจากท่านเราต้องสิ่งนั้น ถ้า พระอีศวร ได้อ่านบทความนี้ ผมก็ขอแค่โรงเรี่ยนจ่ายเงินเดือนที่ค้างให้เราได้ภัยในวันพุทธก็แล้วกัน ขอพระคุณอย่างยิ่ง
ง่วงนอนจังไม่รู้ตัวเองมั่วเขียนอะไรไป แต่ถึงเวลาที่จะไปได้แล้ว(ไม่ใช่ไปนอน)

สอบ

อาทิตย์นี้จะสอบ วิชาโครงสร้างภาษาไทยละ เรียกเพราะหน่อยก็คือภาษาศาาตร์สายภาษาไทย ใช่ไหม ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยหว่า การบ้านก็มีอีกเยอะแยะยยังไม่ได้ทำ กูวางแผนผิดละ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมเรียนปริญญาโทต้องทำงานมากขนาดนี้วะ สู้ๆๆๆๆๆๆ
แม้จะมีการบ้านเยอะแยะที่ต้องทำ มีเอกสารมากมายที่ต้องทำ แต่ก็ไม่ลืมที่จะมาเขียนบล็อก เพราะอันนี้เป็นงานเอยะเหมือนกัน และก็มีคะแนนด้วย กลัวเดี่ยวจะติดซี หุุหุหุหุหุหุหุ
ตอนนี้ไปสอนเริ่มรู้สึกว่าสู้นักเรียนไม่ค่อยได้แล้วหว่าตั้งแต่เป็นหวัดหายดีมา นักเรียนพวกนี้ก็น่ารักดี แต่ชอบเล่น เราต้องพูดเสียงดังๆแข็งกับพวกมัน พอหมดคาบก็รู้สึกคอแห้ง ขาอ่อน แต่ โล่งใจ
เมื่อวานเมากันใหญ่เลย เหอๆๆ อ.หลิวเอาเหล้าที่หมักเองมาให้เรากิน พอชิมทีแรกมันก็รู้สึกอร่อยๆ มันจะออกรสเปรี้ยวๆและหวานนิดนึง แล้วเราก็เลยคิดว่าลิกีคงไม่สูงเท่าไหร่หรอก อึดแรกหมดไปครึ่งแก้ว พั๊บ ความร้อนลุกขึ้นมาจากท้องทันทีและเราก็รู้สึกเวียนหัวไปนิดนึง แต่ไม่สนใจ แล้วก็กินต่อ ได้สักพัก มีท่าเริ่มจะอ้วก ก็เลยต้องหยุดกินทันทีเลย กลับมาล้มหลับไม่รู้ตัวถัยในหนึ่งวินาที เอาละไปทำงานบ้านก่อนดีกว่า

มั่ว ไปวันๆๆ

เพิ่งเลิกสอนมา นั่งพักผ่อนอยู่ นึกถึงเรื่องบล็อก ก็เลยมานั่งเขียน เขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ระบายอารมของตัวเอง บ่นนี้บ่นโน้นของเรื่องคนอื่นเค้า หากนักอ่านเข้ามาติดตาม(ไม่เคยคิดจะมี)ก็คงไม่ได้แก่นสารอะไร เชิญต้องขอโทษด้วยใจจริง เพราะบล็อกนี้ผมไม่ได้สร้างมาเพื่อให้คนมาติดตามหรือแต่อย่างได แต่เปิดมาเพื่อเก็บความรู้สึกของตัวเอง หรือเป็นสถานที่ระบายอารมต่างหาก ถือเป็นกานบึกทึกชีวิตประจำวันก็แล้วกัน
วันนี้วันเกิดเพื่อนชื่อเฉียง เดี่ยวตอนเย็นเค้าจะเลี้ยงหมูกะทะเราเหมื่อนคราวที่ทิพย์ฉลองวันเกิดที่อาป๋า เหอๆๆดีใจจังเลยเป็นวันเกิดเพื่อนแล้วก็เราก็มีของอร่อยๆได้กิน เราก็ส่งจักรยานคันหนึ่งให้เค้า ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยแล้วประมาณคนละ ร้อยสี่สิบกว่าบาท ของทิพย์คราวที่แล้วไปคนละร้อยยี่สิบบาท ยังไม่ทันจ่ายคราวที่แล้วให้เพื่อนเลย วันเกิดอีกคนหนี่งก็มาอีกแล้ว ส่งของขวัญเดี่ยวก็จะส่งจนหมดตัว เงินเดือนก็ยังไม่ออก ค่าเรียนก็ต้องรีบจ่าย ตางค์ก็ไม่เหลือสักบาทแล้ว หหุุหุหุหหุุุหุหุหุห เมื่อไหร่จะได้รวยสักที่