ยุคลำบาก

วันนี้กลับมาทำงานตามปกติแล้ว หยุดไปเก้าวัน รู้สึกเนื่อยจังเลย ในช่วงระยะเวลานี้เราก็ไม่ได้มาเขียนบล็อกเลยเพราะไม่มีเน็ต แล้วก็คอมฯก็เสียด้วย อ.เห็นใจผมหน่อยนะ อิอิ เก้าวันนี้ผ่านไปอย่าวเปล่าเปลี่ยวไม่รู้ตัว จะทำงานบ้านก็ไม่เห็นเสร็จซักที ล่าช้าจนส่งอาจารย์ไม่ทัน ก็ไม่รู้สิว่าทุกวันนี้เราทำอะไรกันอยู่ มีเรื่องเครียดๆทั้งนั้นเลยหว่า
ทำอะไรก็ขี้เกียจไปหมด เหอๆๆ ไม่น่าจะเป็นอย่างนี้เลย เทียบกับเพื่อนแล้วเรากับเขายังห่างกันเยอะเลย และเค้างานก็ยุ่งกว่าเราอีกด้วยซ้ำ หรือว่าเราเริ่มเกียจคร้านกว่าเมื่อก่อนจริงหรอ มีความรู้สึกแบบหยิ่งไปจริงหรอ ไม่ได้นะ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอสัญญานะเราว่า ตั้งแต่วันนี้ไปเราจะสู้ให้เต็มที่ ไม่ว่าจะยังไง อย่าท้อนะ ฟ้าดินเป็นพยาน และขอเป็นกำลังใจให้ตัวเอง สู้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอเค ไปทำการบ้านก่อนละ