มัน

อาทิตย์นีสบายที่สุดเลย เพราะมีการบ้านแค่ชิ้นเดียว ดีจัง เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปบางแสนมา อ.ให้เราเขียนข่าวเป็นบล้อก เราไม่ได้เขียนเลย ก็เราไม่รู้ไงเขาสั่งมาให้เขียนข่าว เราก็เลยเขียนเป็นแบบการบันทึกประจำวันหรือบักทึกความรู้สึกของเราไป อย่างนี้ก็ต้องหักคะแนน ไม่ยุติธรรมเลย ผมว่าถ้าจะเขียนบันทึกประจำวันหรือความรู้สึกของตัวเราเอง มันยิ่งยากกว่าการเขียนข่าวตั้งมาก
ไหนเราจะต้องบรรยายภาพที่ทำให้เราเกิดความรู้สึกนั้นๆ จะต้องคิดคำมาสื่อความคิดให้ชัดเจนถูกต้อง ไหนจะต้องหาคำและแต่งเป็นประโยคที่หรูหราให้ผู้อ่านได้ประทับใจ สิ่งเหล่านี้ยากพอสมควรสัมหรับคนต่างชาติ แต่การเขียนข่าวก็แค่จะบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่า มันเกิอะไรขึ้น ที่ไหน อย่างไรแค่นั้นเพียงสื่อให้ผู้อ่านได้รู้อยู่แค่นี้ และรูปแบบการเขียนข่าวเราก็ไม่ได้ศึกษาอะไรมากมาย ถ้าจะเขียนอาจจะต้องเขียนมั่วไป และสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้อะไร จะเขียนข่าวก็ไม่ได้เต็มบาท จะเขียนบทความก็อาจไม่สมูรณ์
เพราะฉะนันผมจึงคิดว่า เราเขียนอะไรไปไม่สำคัญ ว่าแต่ให้นอกคอกมากไปก็พอ เพราะเป้าหมายที่สุดของเราก็คือให้นักศึกษาได้ฝึกใช้ภาษาไทยไม่ใช่หรือ ถ้า อ. อยากจะให้เราได้ฝึกทะษักที่ใช้สำหรับในชีวิตประจำวันบ้าง ก็ขออย่าเอาพวกเรื่องที่ไม่ค่อยได้เก่ณร์สารมาประกอบการสอนอีกต่อไป ครับ