ลุกข้นสู้

ไม่รู้ทำไมช่วงนี้เป็นอะไรกัน รู้สึกกลุ้มใจ เหลวไหล อย่างสุดขีด จะนิ่งเยอยู่อย่างไม่ได้แล้ว ลูกผู้ชายต้องสู้ สูๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉันขอสาบานว่า เริ่มตั้งแต่วันนี้ไปชั้นจะไม่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปเปล่าๆ ผมจะต้องใช้ทุกวินาทีอย่างคุ้มค่าเสมอ
เช้าตื่นมาใช้เวลาประมาณสักสิบนาทีอ่านภาษาอังกิด แล้วออกมากินข้าว หากยังไม่มีสอนก็จะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ต้องใช้ให้คุ้ม
ตอนเย็นเลิกงานหลังจากกินข้าวเสร็จก็ฝึกเขีนพู่กันจีนบ้าง ประมาณหนึงชั่วโมง แล้วก็อาบน้ำ จากนั้นก็อ่านหนังสือหรือ เอกสารประกอบการสอนประมาณสักสองชั่วโมงแล้วก็อ่านภาษาอังกิด
ชั้นจะสู้เต็มที่ไม่ให้แพ้

มัน

อาทิตย์นีสบายที่สุดเลย เพราะมีการบ้านแค่ชิ้นเดียว ดีจัง เมื่ออาทิตย์ที่แล้วไปบางแสนมา อ.ให้เราเขียนข่าวเป็นบล้อก เราไม่ได้เขียนเลย ก็เราไม่รู้ไงเขาสั่งมาให้เขียนข่าว เราก็เลยเขียนเป็นแบบการบันทึกประจำวันหรือบักทึกความรู้สึกของเราไป อย่างนี้ก็ต้องหักคะแนน ไม่ยุติธรรมเลย ผมว่าถ้าจะเขียนบันทึกประจำวันหรือความรู้สึกของตัวเราเอง มันยิ่งยากกว่าการเขียนข่าวตั้งมาก
ไหนเราจะต้องบรรยายภาพที่ทำให้เราเกิดความรู้สึกนั้นๆ จะต้องคิดคำมาสื่อความคิดให้ชัดเจนถูกต้อง ไหนจะต้องหาคำและแต่งเป็นประโยคที่หรูหราให้ผู้อ่านได้ประทับใจ สิ่งเหล่านี้ยากพอสมควรสัมหรับคนต่างชาติ แต่การเขียนข่าวก็แค่จะบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่า มันเกิอะไรขึ้น ที่ไหน อย่างไรแค่นั้นเพียงสื่อให้ผู้อ่านได้รู้อยู่แค่นี้ และรูปแบบการเขียนข่าวเราก็ไม่ได้ศึกษาอะไรมากมาย ถ้าจะเขียนอาจจะต้องเขียนมั่วไป และสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้อะไร จะเขียนข่าวก็ไม่ได้เต็มบาท จะเขียนบทความก็อาจไม่สมูรณ์
เพราะฉะนันผมจึงคิดว่า เราเขียนอะไรไปไม่สำคัญ ว่าแต่ให้นอกคอกมากไปก็พอ เพราะเป้าหมายที่สุดของเราก็คือให้นักศึกษาได้ฝึกใช้ภาษาไทยไม่ใช่หรือ ถ้า อ. อยากจะให้เราได้ฝึกทะษักที่ใช้สำหรับในชีวิตประจำวันบ้าง ก็ขออย่าเอาพวกเรื่องที่ไม่ค่อยได้เก่ณร์สารมาประกอบการสอนอีกต่อไป ครับ

วันแม่

วันแม่หยุดไปสองวันก็เลยไม่ได้มาเขียนบล็อก วันแม่แห่งชาติในปีนี้ทุกคนก็กลับบ้านไปกราบแม่เหมือนปีก่อนๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ปีนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมได้อยู่ในประเทศไทยในวันแม่ รู้สึกคิดถึงแม่จังเลย เกือบสามปีไม่ได้เจอแม่แล้ว เจอกันแล้วจะเป็นยังไงนะ
วันแม่ไปเที่ยวที่ตลาดน้ำอัมพวา คนเยอะมากๆๆ ส่วนใหญ่จะเดินเอา ไม่ค่อยมีคนในน้ำหรอก เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่จะขายของบนฝั่ง คลาดน้ำนี้ดูจะไม่ค่อยสวมชื่อเท่าไหร่นะ ไปแล้วรู้สึกเสียดายหรือจะพูดผิดหวังก็เป็นได้ เพราะไม่ส่วย ไม่สนุกอย่างที่เราคาดการณ์ไว้เลย ในน้ำมีเรือไม่กี่ลำขายของนิดๆหน่อย และส่วนใหญ่ก็เป็นชาวบ้านที่ไม่มีร้านบนฝั่ง คราวหน้าก็คงจะไม่ไปแล้วเหละ
วันนี้สอบ ว้าว๊าๆๆๆๆๆๆๆๆยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยสักนิด ตอนแรกนึกว่าสอบวันอาทิตย์ เมื่อเช้านี้พอเข้ามาในตึกเรียนเห็นเพื่อนอ่านหนังกันใหญ่ เลยตะลึง ถามว่า จะสอบวันนี้หรือ ตอบว่า ใช่ เดี่ยวสอบ ฟังแล้วรีบหยิบเอาสารเพื่อนมาอ่าน วุ่นวายกันใหญ่เลย อ่านได้ไม่กี่นาทีก็ต้องเข้าห้องสอบละ ยังดี อ. เขามีเมตตา ข้อสอบไม่ค่อยยาก ขอบคุณ อ. รู้ดีเรายังไม่ได้อ่านหนังสือ

บางแสน การบ้าน

วันที่แปด ส.ค.เป็นวันที่น่าสนุกสุดๆเลยตั้งแต่วันที่เริ่มเรียนปริญญาโทมาเป็นหลายอาทิตย์ ในสถานนีโทรทัศน์มหาวิทยาลัยบูรพา เราทุกคนได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ ครั้งนี้คงจะเป็นครั้งแรกของทุกคนที่ไปถ่ายโทรทัศในสถานีสดๆโดยสมมุดตัวเองเป็นพิธีกรนำเสนอข่าวใดข่าวหนึ่ง ซึ่งทุกคนตื่นแต้นไม่น้อยเลย ตัวผมเองก็ตื่นแต้นมากๆ พอเริ่มเปิดกล้องเราก็อดหัวเราะไม่ได้ เพราะว่ารู้สึกตลกมากเหมื่อนครั้งแรกที่เราได้ยินคนเค้าพูดภาษาอย่างอื่นที่เราไม่รู้จัก ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆก็เลยหัวเราะ หลังจากหลายปีผ่านไป ในอนาคตเราก็คงมีความรู้สึกเหมื่อนตอนนั้นขณะนึกความหลังเหล่านี้ขึ้นมา แต่ถึงวันนั้นเรื่องเหล่านี้เป็นเพียงแค่ความทรงจำอันสวยงามที่ทุกคนนึกแล้วรู้สึกมีความสุข หรืออาจเป็นเรื่องราวที่เราสามาถเอามาล้อเล่นกันในยามปาตี้ หลังจากที่เราถ่ายโทรทัศน์เสร็จเรียบร้อยเราก็ไปกินข้าวที่ชายหาดบางแสน ชายหาดแห่งนี้ผมเคยมาหลายต่อหลายหนแล้ว ทุกครั้งที่ไปก็รู้สึกมันมีอะไรไหม่ๆเพิ่มเข้ามาหรือเกิดขึ้น อย่างครั้งนี้ไปก็เห็นชาวบ้านออกมากางเต็นทำมาหากินมามากขึ้นกว่าเมื่อกอ่น ท้องทะเลดูสดใส่ ชื่นใจขึ้นกว่าเมื่อคราวที่แล้ว อาจจะเป็นช่วงวันอาทิตย์คนก็เลยมากขึ้น อาจจะเป็นวันนั้นอากาศดีท้องทะเลก็เลยดูสดใสขึ้น แต่อย่างไรก็ตามก็ตามบางแสนจะเป็นสถานที่สวยงามและน่าไปเที่ยวอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่เรากินข้าวไปไม่นานเราก็เดินทางไปพิพิตภัณร์สัตน์น้ำ เราเสียค่าผ่านประตูไปคนละสามสิบบาท มีผู้ชมเข้ามาชมสัตน์น้ำต่างๆมากมาย สัตย์พวกนี้มักจะเป็นสัตน์ทะเล มีปะกาลัง มีแมงกะพรูน มีปลากระแบน ที่ทำให้ผู้ชมดูอย่างเพลิดเพลิน ความสวยงามและความเป็นอิสระของสัตย์พวกนี้จึงถูกมนุษย์ยึดไว้เพื่ออิ่มตาอิ่มใจอย่างทารุณ
การเดินทางครั้งนี้เสร็จสินลงในเวลาประมาณบ่ายสองโมง เราขึ้นรถกลับมหาวิทยาลัย ทุกคนเหนื่อยในการเดินทางจึงหลับบนรถไปอย่างเพลิน ปล่อยให้คนขับพารถมุ่งสู่ไปจุดหมายปลายทางเพียงลำพัง.........

ง่วงนอน

ง่วงนอนจังเลย เมื่อวานก็ไม่ได้นอนดึกนะ ตอนนี้รู้สึกว่าจะง่วงเป็นประจำละ เพราะมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกวันก็จะอดไม่ได้หลับนกไป ไม่รู้เป็นอะไรไป
แต่ตอนนี้ไม่ความรู้สึกไม่ใช่สมองง่วงอย่างเดียวแต่จะง่วงไปทั้งกายทั้งใจแล้ว เกิดมาไม่เคยตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ความยากลำบากดูเหมือนจะเป็นก้อนหินก้อนหนักทับอยู่บนตัวผม ทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยมากจนกระทั้งอยากจะหลับไป ข้างหน้าเป็นทางตันจริงหรือ บรรพบุรุษเราบอกว่า รถถึงหน้าเขาย่อมมีทางลอด แต่ทีนี้รู้สึกจะไม่มีเลย มนุษย์เรามักจะชอบคิดมาก เขาว่าความคิดของเราดูจะเป็นสิ่งที่ประชาธิปไตยที่สุดแล้ว เราจะคิดอะไรไปก็ได้ แม้จะลามกบ้าง ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง ก็ไม่มีใครจะมาควบคุมเราได้ เราจะคิดอะไรคนอื่นก็มองไม่เห็น และไม่ได้ยิงว่าเราจะคิดอะไรไป เราก็เลยชอบคิดและเราก็จำเป็นต้องคิดเพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อให้ตัวเองมีความแตกต่างกับคนอื่น แม้จะคิดทะลึ่งไป นี้แหละเหตุที่ผมคิดอะไรไปมากมายทั้งที่ไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์ใดๆ คิดจนง่วง คิดจนเอาตัวไม่รอด คิดจนหาตัวไม่เจอ
เมื่อไหร่หนอ โชคชะตาที่เลวร้ายจะหมดฤทก์ไป ฟ้าจะได้สดใส่ สว่างสักที ทางลอดที่หน้าเขานั้นจะได้ปรากฏ
เขาเล่ากันว่า พระอีศวร เป็นเทพที่มีเมตตาที่สุดเราจะขอสิ่งใดจากท่านเราต้องสิ่งนั้น ถ้า พระอีศวร ได้อ่านบทความนี้ ผมก็ขอแค่โรงเรี่ยนจ่ายเงินเดือนที่ค้างให้เราได้ภัยในวันพุทธก็แล้วกัน ขอพระคุณอย่างยิ่ง
ง่วงนอนจังไม่รู้ตัวเองมั่วเขียนอะไรไป แต่ถึงเวลาที่จะไปได้แล้ว(ไม่ใช่ไปนอน)

สอบ

อาทิตย์นี้จะสอบ วิชาโครงสร้างภาษาไทยละ เรียกเพราะหน่อยก็คือภาษาศาาตร์สายภาษาไทย ใช่ไหม ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยหว่า การบ้านก็มีอีกเยอะแยะยยังไม่ได้ทำ กูวางแผนผิดละ แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมเรียนปริญญาโทต้องทำงานมากขนาดนี้วะ สู้ๆๆๆๆๆๆ
แม้จะมีการบ้านเยอะแยะที่ต้องทำ มีเอกสารมากมายที่ต้องทำ แต่ก็ไม่ลืมที่จะมาเขียนบล็อก เพราะอันนี้เป็นงานเอยะเหมือนกัน และก็มีคะแนนด้วย กลัวเดี่ยวจะติดซี หุุหุหุหุหุหุหุ
ตอนนี้ไปสอนเริ่มรู้สึกว่าสู้นักเรียนไม่ค่อยได้แล้วหว่าตั้งแต่เป็นหวัดหายดีมา นักเรียนพวกนี้ก็น่ารักดี แต่ชอบเล่น เราต้องพูดเสียงดังๆแข็งกับพวกมัน พอหมดคาบก็รู้สึกคอแห้ง ขาอ่อน แต่ โล่งใจ
เมื่อวานเมากันใหญ่เลย เหอๆๆ อ.หลิวเอาเหล้าที่หมักเองมาให้เรากิน พอชิมทีแรกมันก็รู้สึกอร่อยๆ มันจะออกรสเปรี้ยวๆและหวานนิดนึง แล้วเราก็เลยคิดว่าลิกีคงไม่สูงเท่าไหร่หรอก อึดแรกหมดไปครึ่งแก้ว พั๊บ ความร้อนลุกขึ้นมาจากท้องทันทีและเราก็รู้สึกเวียนหัวไปนิดนึง แต่ไม่สนใจ แล้วก็กินต่อ ได้สักพัก มีท่าเริ่มจะอ้วก ก็เลยต้องหยุดกินทันทีเลย กลับมาล้มหลับไม่รู้ตัวถัยในหนึ่งวินาที เอาละไปทำงานบ้านก่อนดีกว่า

มั่ว ไปวันๆๆ

เพิ่งเลิกสอนมา นั่งพักผ่อนอยู่ นึกถึงเรื่องบล็อก ก็เลยมานั่งเขียน เขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ระบายอารมของตัวเอง บ่นนี้บ่นโน้นของเรื่องคนอื่นเค้า หากนักอ่านเข้ามาติดตาม(ไม่เคยคิดจะมี)ก็คงไม่ได้แก่นสารอะไร เชิญต้องขอโทษด้วยใจจริง เพราะบล็อกนี้ผมไม่ได้สร้างมาเพื่อให้คนมาติดตามหรือแต่อย่างได แต่เปิดมาเพื่อเก็บความรู้สึกของตัวเอง หรือเป็นสถานที่ระบายอารมต่างหาก ถือเป็นกานบึกทึกชีวิตประจำวันก็แล้วกัน
วันนี้วันเกิดเพื่อนชื่อเฉียง เดี่ยวตอนเย็นเค้าจะเลี้ยงหมูกะทะเราเหมื่อนคราวที่ทิพย์ฉลองวันเกิดที่อาป๋า เหอๆๆดีใจจังเลยเป็นวันเกิดเพื่อนแล้วก็เราก็มีของอร่อยๆได้กิน เราก็ส่งจักรยานคันหนึ่งให้เค้า ค่าใช้จ่ายเฉลี่ยแล้วประมาณคนละ ร้อยสี่สิบกว่าบาท ของทิพย์คราวที่แล้วไปคนละร้อยยี่สิบบาท ยังไม่ทันจ่ายคราวที่แล้วให้เพื่อนเลย วันเกิดอีกคนหนี่งก็มาอีกแล้ว ส่งของขวัญเดี่ยวก็จะส่งจนหมดตัว เงินเดือนก็ยังไม่ออก ค่าเรียนก็ต้องรีบจ่าย ตางค์ก็ไม่เหลือสักบาทแล้ว หหุุหุหุหหุุุหุหุหุห เมื่อไหร่จะได้รวยสักที่

ยุคลำบาก

วันนี้กลับมาทำงานตามปกติแล้ว หยุดไปเก้าวัน รู้สึกเนื่อยจังเลย ในช่วงระยะเวลานี้เราก็ไม่ได้มาเขียนบล็อกเลยเพราะไม่มีเน็ต แล้วก็คอมฯก็เสียด้วย อ.เห็นใจผมหน่อยนะ อิอิ เก้าวันนี้ผ่านไปอย่าวเปล่าเปลี่ยวไม่รู้ตัว จะทำงานบ้านก็ไม่เห็นเสร็จซักที ล่าช้าจนส่งอาจารย์ไม่ทัน ก็ไม่รู้สิว่าทุกวันนี้เราทำอะไรกันอยู่ มีเรื่องเครียดๆทั้งนั้นเลยหว่า
ทำอะไรก็ขี้เกียจไปหมด เหอๆๆ ไม่น่าจะเป็นอย่างนี้เลย เทียบกับเพื่อนแล้วเรากับเขายังห่างกันเยอะเลย และเค้างานก็ยุ่งกว่าเราอีกด้วยซ้ำ หรือว่าเราเริ่มเกียจคร้านกว่าเมื่อก่อนจริงหรอ มีความรู้สึกแบบหยิ่งไปจริงหรอ ไม่ได้นะ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอสัญญานะเราว่า ตั้งแต่วันนี้ไปเราจะสู้ให้เต็มที่ ไม่ว่าจะยังไง อย่าท้อนะ ฟ้าดินเป็นพยาน และขอเป็นกำลังใจให้ตัวเอง สู้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอเค ไปทำการบ้านก่อนละ

ยังเหมือนเดิม

เป็นหวัดมาหลายวันละ แต่ก็ยังไม่หายซักที เสียงยังคงแห็บอยู่ จนไปสอนไม่ได้เลย ต้องให้เพื่อนไปช่วยสอน อยากจะคุยบ้างก็ลำบากมาก หุุหุหุหุหคนที่เป็นใบ้เค้าจะทนได้ยังนะ เมื่อวานเพื่อนหายามาเยอะมากเลยให้เรากิน ขอบคุุณมากเลยเพื่อน ไม่รูุ้จะเขียนอะไรต่อละ หมดปัญญาเลย เนื่องจากไม่สบายเราไม่อยากจะพูดอะไร คิดอะไร เขียนอะไรมา แต่มีแรงกดดันต่างๆนาๆมาผลักให้เราไปทำ และเราก็จำเป็นต้องไปทำ แต่พอคิดถึงสัปดาห็หน้าจะหยุดเก้าวัน อารมก็ดีขึ้นไม่น้อยเลย เหอๆๆๆๆ แม้จะไม่ได้ไปเที่ยวไหนก็ตาม หวังว่ามันจะมาถึงเร็วๆๆๆๆๆๆๆ

หวัดยังไม่หาย

เป็นหวัดมาหลายวันละ ก็ยังไม่หายซักที คอก็เจ็บ เสียงก็แหบ เมื่อเช้าไปสอนมาคาบเดียวก็ไม่ไหวละ ต้องให้เพื่อนไปช่วยสอน ขอบคุณเพื่อนจริงๆๆ
ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะรอดไหม หวัดยังไม่มีแน้วน้อมที่จะหายเลย
อาทิตย์นี้กานบ้างเยอะมากเลย ปวดหัวจัง แต่ก็ไม่เป็นยังไงอะเราก็ต้องทำให้ได้ อันนี้เป้นแค่สิ่งท้าทายเล็กๆ มรสุมที่ใหญ่จริงๆมายังไม่ถึงเลย เหอๆๆ ชอบชีวิตที่เต็มไปด้วยสิ่งท้าทาย แต่บางทีก็รู้สึกเบื่อหน่ายต่อชวิต เพราะว่าช่วงนี้โคตร ซวยเลย เมื่อวานกลับมาจากกรุงเทพฯ พอถึงนครปฐมฝนตกหนักเลย และเราก็ต้องกินอยู่กลางฝน แล้วนั่งมอเตอไซร์ฝ่าฝนกลับโรงเรียานอีก พอเช้าตื่นมาอาบน้ำเรียบร้อย จะแต่งตัวออกมาทำงาน ปรากฏว่า เสื้อเชิร์ด ที่เหลืออยู่เพียงตัวเดียว เปื้อนอะไรก็ไม่รู้อยู่ตรงบ่า ดูช่างเหมือนขี้นก แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่านกเข้ามาในห้องได้ยังไรเพราะเราตากเสื้ออยู่ในห้อง ดูรอบๆก็ไม่เห็นจะมีวี่แววอะไรที่จะทำให้เสื้อเปื้อนได้ เราไม่มีตังร์จะไปซื้อไหม่แล้วนะเว้ย กลุ้มใจจริงๆๆ แล้วพอเข้าตอนบ่าย ก็เมื่อกี๊นี้เอง หัวหน้าวิชาก็มาบอกเราว่าเงินเดือนอาจได้ยังไม่ครบ จ่ายให้เป็นบางส่วนก่อน พอฟังไปก็อึ้งเลย อะไรวะ กูยังไม่จ่ายค่เรียนเลยเว้ย หวังจะเอาเวินก้อนนี้ไปจ่ายเสีย ทีนี้ หุหุหุหุหุห กู ตาย เลย
เห็นไหม อ่านแล้วว่าไง ยังมีคนซวยกว่าคุณอีกใช่ไม๊

เป็นหวัด

ตอนนี้รู้สึกง่วงนอนมากเลย เพราะเป็นหวัดมาตั้งแต่เมื่อวาน แม้จะนอนหลับอย่างสนิดดี เมื่อเช้านี้เข้าเรียนก็นอนอย่างเดียว อ.พูดอะไรไปก็ไม่รู้เรื่อง เราก็เลยออกมากินกาแฟไปแก้วนึง แต่ปรากฏว่าไม่ได้ผลเลย กินไปก็ยิ่งง่วงกว่าเดิม ก็เลยหลับไปเลย พอตื่นอีกที ก็ถึงเวลาเลิกเรียนละ เหอๆ

เมื่อวานเราขึ้นรถจาก อนุเสาวรีย์กลับ ม. และมีกระเป๋าอีกใบหนักมาก พอขึ้นรถปรากฏว่าไม่มีที่นั่ง เราก็เลยต้องหิ้วกระเป๋ายื่นอยู่ข้างๆพี่ผู้หญิงคนนึง ในใจก็คคิดไปว่าตายละที่นี้ กว่าจะถึ่งบางแก้วมือก็ขาดแล้ว เราคิดไม่ถึงเลยสิ่งดีๆจะเกิดขึ้นกับตัวเรา ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างยื่นมือออกมาหิ้วกระเป๋าเราไปวางบนตัก ตอนแรกเราก็ตกใจ +++++แต่ก็ให้เค้าหิ้วไป เราก็เป็นห่วงอยู่ระหว่างทาง ปั๊บพอถึงบางแก้วพี่เค้าก็คืนกระเป๋าให้เราเหมือนเดิม เราก็รู้ซึ้งใจอย่างพูดไม่ถูกเลย คนไทย ใจดีจริงๆๆๆ

วันสุดสัปดาห์

วันเสาร์ อาทิตย์ก็จะมาถึงละ และแล้ววันนี้เราก็ต้องเข้าไปกรุงเทพฯเพื่อไปเรียนป.โท แม้จะรู้สึกลำบากไปหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไร เราทำเพื่ออนาคต เพื่อชีวิตที่ดีกว่า จริงแล้วบางทีผมมักจะค่ดไปลอยๆว่าทำไมคนเราต้องทำอะไรต่อมิอะไรตั้งมากมาย บางคนทุกๆกระวนกระวายไปทำทุกอย่างเพื่อเงินทอง บางคนสู้อย่างเสียเลือดเสียเนื้อเพื่อแย่งชิงอำนาจและเกียรติยศ แต่ถึงที่สุดแล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็หายไปจากใบโลกนี้พร้อมกับอวัยวะต่างๆของเรา ถ้าเราจะทำสิ่งที่มีประโยชน์ต่อลุกหลานมนุษย์ มันก็น่าจะดีกว่า ผมคิดไปอย่างนั้น แต่ในชีวิตจริงเราก็ไม่สามารถทำได้ เราก็ต้องวิ่งเต้นไปทุกวันเพื่อให้ตัวเองสามารถอยู่ในสังคมนี้ได้ บางทีโชคชาตาก็มาเล่นตลกกับเราด้วย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!เรื่องงานวุ่นวายมากเลย เซงเซํงเลย

สอบ ตก

อาทิตย์นี้นักเรียนสอบกลางภาคเลยไม่มีสอนเลย ดีจัง แต่ต้องคุมสอบนินึง แต่ต้องกานบ้านเยอะมากและยากด้วย เลยไม่ค่อยมีเวลามาเขียนบล็อกเลย โครงการนี้อะไม่ดีเลย ให้เรามาเขียนบล็อกทุกวัน ไม่รู้อ.มีเป้าหมายยังไง ถ้าจะบอกว่าให้เราใช้ภาษาไทยเยอะๆและอย่างต่อเนี่อง งั้นคงไม่ต้องสั่งโครงการแบบนี้เลย เพราะทุกวันนี้เราใช้ภาษาไทยกันอยู่ทุกวันแล้ว คนที่ไปเป็นล่าม ไปเป็นครู เค้าต้องใช้ภาษาอยู่แล้ว การเขียน การฟัง การพูด ได้ฝึกอย่างเป็นระบบเลย ในช่วงเวลาว่างน้อยมากๆๆๆที่นักศึกษากลั้นออกมาจากเวลาการทำงาน บางที่ยังไม่พอที่จะไปหาข้อมูลทำการบ้าน ยิ่งไม่ต้องพูด จะมีเวลาไหนมาเขียนบล็อกแล้วเหละ แม้อ.แค่สั่งไว้ว่าไม่ต้องเขยนเอยะมาก ห้าบรรทัศพอ แต่ถ้าวันละบทนักศึกษาบางคนก็คงไม่ไหว ขอให้อ.พิจารณาด้วย ถ้าหากผมพูดอะไรผิดไปก็ขออภัยนะครับ ผมบ่นไปอย่างนี้ไม่ใช่ว่าจะหาข้ออ้างให้ตัวเองหรือแก้ตัว แต่ได้ยิงเพื่อนหลายๆคนบ่นมา และบางคนก็ไม่ได้เขียนทุกวันเหมือนผม แต่เราก็ขอบคุณอ.มากๆเลยที่สั่งงานด้วยปราถนาที่ดี เราก็จะพยยามทำให้ดีที่สุด

ไม่รู้

ไม่ได้มาเขียนบล็อกนานแล้วนะเนี้ยะ อ. จะว่าเราขี้เดียจไหมอะ คงไม่หรอกมั้ง จะเขียนหรือไม่ก็เป็นสิทธ์ของเรา แต่การที่จะให้คะแนนมากน้อยอย่างไรก็เป็นสิทธ์ ของ อ. ซึ่งอันนี้น่ากลัวที่สุดเลย ฮาๆๆ
เมื่อวานไปเปลี่ยนวีซ่าแล้วซึ่งเราก็รู้สึกสบายใจมากขึ้นที่เราไม่ต้องกังวลจะต้องกลับประเทศจีนไปทำอีก แต่ก็ยังห่วงเรื่องอะไรตอมิอะไรตั้งเยอะ อะ ก็ไกล้จะถึงวันที่ต้องจ่ายค่าเรียนงวดที่สองละ ยังรวบเงินไม่พอเลย กว่าเงินเดือนจะออกก็อีกนาน ไม่รู้จะเอายังไง มหาลัยจะผ่อนให้อีกสักระยะหนึ่งได้ไม๊อะ
เวลาผ่านไปเร็วจังเลย เราเรียนไปได้เกือบเดือนกว่าละ แต่รู้สึกว่าไม่ได้อะไรเลย ทุกอย่างก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม หุหุ สู้ๆๆๆๆๆๆ

เน็ตช้า

เปิดบล็อกใช้เวลาไปประมาณครึ่งชั่วโมง ถึงเวลาสอนอยู่พอดีเลย เน็ตมันโคตรช้าเลยอะ วันนี้สอนไม่ค่อยหนักเท่าไหร่หรอ ยังไม่ได้ทบทวนเลย อาทิตย์ก็จะสอบแล้ว ไม่รู้ว่าจะทบทวนยังไง จะสรุปไปเลยหรือป่าวหรือ จะเอาอย่างไร เด็กก็ดื้อพูดไปก็ไม่ยอมฟัง ปวดหัวจริงๆๆ เหอๆๆ
เมื่อวานเพิ่งย้ายหอไปแล้วเกิดปัญหาขึ้นมานิดนึง แต่ก็โอเค สุดท้ายแล้วก็แก้ไขได้ดี จะไปสอนแล้ว %%%%%%%%%%%
สอนกับมาละ ปากแห้งมาก นักเรียนน่ารักดี แต่มีความรู้สึกว่าถ้าเราไม่ดุหน่อยมันก็จะไม่เชื่อฟังเรา มากไปกว่านั้นก็คือเค้ายังมาเถียงกับเราอีกด้วยซ้ำ เหอๆๆน่ารักเกินไป ละ เริ่มนึกถึงอดีต เราก็เคยเกเรแบบนี้มาก่อนนี้หว่า พอเอามาเทียบกัน เราก็เลยรู้สึกว่าต้องขอโทษคุณครูจริงๆๆ ตอนนั้นเราสร้างปัญหาให้ครูประจำชั้นไม่น้อยเลย เหอๆๆ สงสัยจะเป็นเวรกรรมที่เราต้องมารับไว้ หรือ หน้าที่ของครูก็คือมาจัดการนักเรียนพวกนี้ เหอๆๆ อะไรก็ไม่รู้

มาอีกแล้ว

มาเขียนอีกละ เมื่อวานดูบอลโลกไป ดูท่าเยอรมันจะมีโอกาศชิงแชมร์ แฟนๆเยอรมันคงเฮฮากันใหญ่เลยที่เยอรอมันได้สี่ประตูต่อศูนย์ เมื่อวานก็ง่วงมากนะแต่ก็อดดูบอลโลกอยู่ พอเข้าห้าทุ่มก็นอนเลย เพราะเหนื่อยมาก และก็ต้องไปเรียนอีกในวันที่สอง แม้จะนอนเร็วไปหน่อย แต่เช้านี้เข้าเรียนก็ยังเข้าสายอีกประมาณครึ่งชั่วโมง และต่อมาอ.ก็ให้ส่งการบ้านถ้าหากยังส่งไม่ได้ภายในตอนเช้าก็จะหักคแนน ผมก็เลยรู้สึกตกนรกเลย การบ้านยังทำไม่เสร็จเลย กราบว่าจะทำเมื่อวาน แต่กลับต้องไปย้ายของอีก จนกระทั่งถึงสี่ทุ่ม จึงจะว่างนิดนึง แต่ยังไม่ได้อาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จก็เกือบหาทุ่ม แล้วเปิดคอมฯเข้าไปอินเตอร์เน็ต แต่ปรากฏว่ามันเข้าไม่ได้ ก็เลยทำอะไรไม่ได้เลย ตอนแรกคิดว่าไม่เป็นไร อ.เขาอาจอนุญาติให้เราส่งอาทิตย์ก็ได้ เราก็เลยดูทีวีไปเลย สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ พอเราก้าวเข้าห้องเรียนเพื่อนบอกว่าให้ส่งการบ้านก่อนหากเช้านี้ไม่ส่งก็จะหักคะแนน ผมก็เลยต้องรีบไปเปิดเน็ตที่ห้องคอมฯข้างๆห้องเรียน เพื่อที่จะหาข้อมูลมาทำการบ้าน ไม่ถึงห้านาทีหาข้อมูลเรียบร้อย แต่รายละเอียดเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ แล้วรีบเขียนให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมง อ.บอกเลิกเรียนพอดี ฮาๆๆ กลยุทณ์ของอ.ดีจริงๆ กระตุ้นให้สมองเราตื่นตัวไม่น้อยเลย ขอบคุณอ. เหอๆๆ

หอยทาส

รอจนเบื่อแล้วอ.ก็ยังไม่มาสอนซักที คราวทีที่แล้วบอกว่าหลงทางไป ครั้งนี้อะไม่ว่าท่านจะหลงอะไรอีกถึงยังไม่มา นั่งไปก็เบื่อ ผมก็เลยมาเขียนบล็อกไว้สักทอนก่อนดีกว่า ไม่งั้นเดี่ยวเขาจะคิดว่าเราขี้เกีนจ จริงแล้วก็ไม่ค่อยมีเวลามาเขียนเลยนะ นักเรียนก็ซน สอนก็เยอะไม่รู้จะเอาเวลาไหนเขียนอีก
เมื่อวานหลังเลิกเรียน กลับไปถึงหอพักก็รู้สึกปวดหัวมาก ง่วงนอนจริงๆ ยังไม่เคยเจออาการแบบนี้มาก่อนเลยนอกจากตอนวัม.ต้นไปเล่นเน็ตข้ามคืนที่ร้าน ถึงจะมีอาการแบบนั้น ทีนี้เข้ามาเรียนป.โทยิ่งเหนื่อยกันชิพหายเลย นอนไปไม่ถึงหานาทีหลับสนิดเลย หุหุหุห ชีวิต

เซ็ง

สองวันไม่ได้มาเขียนบล็อกแล้ว ต๊ายตาย อ.จะหักคะแนนไม๊นะๆ อ.อย่านะๆๆ ผมขอร้อง วันนี้วันศูกย์ละ ไวจังเลยหนึ่งสัปห์ผ่านไปแล้ว เรายังไม่ได้ทำอะไรสอนไปวันวันก็น่าเบื่อ เมื่อสองสามวันที่แล้วไปสาอนพิเศษมาโคตรเหนื่อยเลย แต่ก็รู้สึกสนุกดี แต่ได้ตังร์น้อยมาก เลยรู้สึกเสียอารมจริงๆๆ วันนี้ต้องเข้ากรุงเทพอีกแล้ว แต่ฝนตกหนักมากเลยไม่จะเอาไงดี ทุกครั้งที่เจออากาสแบบนี้ก็รู้สึกเศร้าและเบื่อชีวิต บางทีเราก็คิดเอาไปว่าเมื่อไหร่เราจะรวยสักทีนะ อ.ที่มาอ่ายบล็อกเราจะเบื่อไม๊อะ ทุกครั้งที่เราเขียนเราก็เขียนไปเรื่อยเปื่อย บ่นแล้วบ่นอีก ต้องขอโทษอ.ด้วยนะ ฮาๆๆ วันนี้แค่นี้อะเหละ เดี่ยวก็ต้องเตรียมสอนอีก หุหุหุ

จบ

เพื่อนบอกว่าวคืนนี้กินเลี้ยงที่โรงแรมเพื่อฉลองจบการศึกษาปริญญา ฟังรู้สึ้กเศร้าใจมากๆ อยู่ด้วยกันนานสี่ปี ถึงวันนี้เราก็ต้องต่างคนต่างไป เพื่อไปหางานที่อื่น เพื่อไปหาชีวิตที่ดีกว่า เพื่อไปค้นหาความไฝ่ฝัน เพื่อนๆขอโทษทีที่ไม่ได้กลับไปกินข้าว และคุยกันฉัน อาลัยพวกเธอ ฉันจะคิดถึงพวกเธอตลอด
จริงๆแล้วฉันตอนนี้ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะไว้อาลัยความหลังแล้ว เพราะฉันตอนนี้ต้องสู่กับชีวิตไหม่อย่างสุดกำลัง ไม่งั้นอาจเอาตัวไม่รอด มาถึงวันนี้ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเอาจะจบการสึกษาเลยเพราะฉันตอนนี้เป็นนิสิดของม.หัวเฉียวไปแล้วโดยทั้งๆทั้งที่ก็ยังเป็นลูกศิษของม.ชินโจว แต่อีกหนึ่งวันฉันก็จะกลายเป็นศิดเก่าละ รู้สึกชีวิตตัวเองช่างเหมือนลูกคลื่นเลยอะ ลูกนี้วิ่งยังไม่ทันถึงฝั่ง อีกลูกไหม่ก็จะตามมาทีหลังแล้ว และสุดท้ายก็กลับคืนทะเลไปเหมือนชีวิตเราก็ต้อง่สิ้นหายไปในวันข้างหน้าอันยางนาน
เพื่อนๆขอโทษที ขอให้เราทุกคนมีความสุข มีอนาคตทีดี!!!!!!!

ฮาๆๆๆๆ

จะต้องไปสอนอีกละ แต่ก่อนที่จะไปสอนมาบ่นสักนิดๆๆกับแฟนๆบล็อกก่อนดีกว่า เดี่ยวจะไปสอนห้าทับเจ็ด ห้องก็เก่งนะแต่ว่าสู้ห้องห้าทับแปดไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร เราจะพยายามสอนให้ดีที่สุดเลย เดี่ยวจะไปเลือกคนเก่งๆๆ สวยๆมาเป็นเลขาเราเลยดีกว่า อิอิ แลแซวเล่น เลือกตัวแทนหรือหัวหน้าวิชานี้ต่างหากละ จะได้มีคนช่วยทำงานไงเพราะเราอะขี้เกียจไปเก็บการบ้านนักเรียน ฮาๆๆๆๆ เราไม่ได้ใจร้ายนะ มันก็ดีเหมือนกันนะสำหรับนักเรียน เพราะนักเรียนได้มาคุยกับเราบ่อย เดี่ยวเค้าก็เก่งขึ้นหรือก้าวหน้าเร็วกว่าใครๆเหละ ดีไม๊ละที่สร้างตำแหน่งนี้ขึ้น อิอิ จะไปสอนละ see you!!!

การสอน

วันนี้ได้ไปสอนห้อ งไหม่5/8 เด็กพวกนี้น่ารักจริงๆ ชอบคุย ชอบเล่น ชอบแซวครู เหอๆ แต่วันนี้รูสึกสบายมากเลย นอกจากนักเรียนเก่งแล้วก็ยังชอบเรียนภาษาจีนด้วย จริงๆแล้อนได้ดีกว่านี้ แต่ตัวผมเองจับเวลาไม่ค่อยได้เลย สอนเกินเวลามาตลอด ไม่รู้จะเอาไง ตอนแรกยังเป็นห่วงว่าไม่มีอะไรมาทำแต่ทีนี้อะตรงข้ามกันละ มีอะไรต่อมิอะไรมาพูดตั้งมากมาย เวลามันน้อยมากไปจริงเลย เหอๆๆ
และวันนี้ก็มีข้อบกพร่องหลายข้อด้วย นั้นก็คือเกินเวลาการสอนทำให้คาบต่อไปนักเรียนต้องเข้าเรียนสาย สองก็คือลืมลบตัวหนังสือที่เขียนไว้บนกระดาน หุหุหุหุ
ครูฝรั่งที่สอนภาษาอักฤษจะด่าฉันไม๊วะเนี้ยะ ขอโทษจริงๆๆเลยนะๆๆๆ

ความรู้สึกเล็กๆๆ

อีกไม่กี่นาทีก็จะกลับมหาวิทยาลัยละ เวลาผ่านไปช่างร็วแสนเร็วมีเป้นครูได้หนึงอาทิตย์ละ รู้สึกว่าเบื่อจริง ไม่รู้ว่าท่านผู้อ่านจะเบื่อเหมือนกันไม๊ที่เรามาบ่นบ่อยๆ ผมก็รู้สีกเบื่อตัวเองเหมื่อนกันทำไมสถานที่เบื่ออย่างนี้ผมก็ยังก้าวเข้ามาอีก แต่ไม่อย่างนี้แล้วเราจะทำอะไรอีกได้ละชีวิตดูเหมื่อนถูดใครบางคนมากำหนดไว้ ต่อให้เราจะสู้ไม่มันก็ไม่เห็นเปลี่ยนเปลงอะไรมากมาย แต่ก็ต้องสู้ สู้เพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น สู้เพื่อคนที่เรารัก สู้เพื่อเกียรติยศ สู้เพื่อหลายๆๆอย่าง

ความรู้สึกเล็กๆๆ

โรงเรียนงก

โรงเรียนนี้งกจริงๆง้อกอย่างไม่เหลีอเชื่อเลย ไม่รู้ว่าพี่น้องคนไหนเคยมีประสบการณ์มาบ้าง หนังสือประกอบการสอนไม่มีเลยเรื่องแบบนี้ไม่เป็นไรเราเป็นครูเราหาหลักสูตรมาสอนได้อยู่แล้ว แต่ยิ่งกว่านี้ก็คือเอกสารที่จะเอาไปแจกให้นีกเรียนประกอบการสอนเรายังต้องไปถ่ายมาเอง เค้าไม่มีกระดาษให้เลยสักแผ่น ปากกาที่จะเอาไปเขียนตัวหนังสือบนกระดานก็ยังต้องซื้อเอง คนเค้าไปทำงานได้เงินเพียงต้องลงทุนกายใจอย่างเดียวแต่เรามาสอนที่เราต้องลงเงินทุนไปด้วย โรงเรียนเป็นโรงเรียนรัฐบาล ทุกวันนี้ผมก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า จริงหรือที่โรงเรียนแห่งนี้ยากจนขนาดนี้ จริงหรือค่าเรียนที่กเรียนจ่ายไปนั้นได้ใช้ไปอย่างเต็มที่แล้วและไม่พอที่จะแบ่งงบมาจัดการเรื่องแบบนี้ จริงหรืองบที่รัฐบาลฉีดเข้าไปไม่ทัน หรือรัฐไม่ได้ฉีดงบเข้ามาเนื่องจากงบประมาณไม่พอ การกระทำอย่างซึ่งไม่ดีต่อลูกหลานของเรา ไม่ดีต่ออนาของชาติ ถ้าหากบอกว่าแล้วเราเป้นครูเรื่องง่ายๆอย่างซื้อกระดาษสักแผ่นไม่ได้เลยหรอ ผมตอบให้เลยว่าไม่ได้ เพราะเงินเดือนครูน้อยมากรายได้ไม่แต่ละเดือนไม่พอกับรายใช้เลย อีกอย่างเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หน้าที่ของครู ผมคิดไม่ถึงเลยประเทศไทยยังมีโรงเรียนแบบนี้ด้วย น่าติหนิ และน่าเศร้าใจเลยจริงๆ
ต้องขออภัยคนที่มีความคิดเห็นต่างกับผมนะครับ
ขอบคุณครับ

สร้างกติกาให้นักเรียน

เคยได้ยินเพื่อนบอกว่านักเรียนไทยเกเรมากๆ ตอนนั้นไม่ค่อยเชื่อเพราะตามที่ได้เจอมานักเรียนไทยก็ค่อนข้างเรียบร้อย แต่พอตัวเองเข้ามาสอน จริง ก็เริ่มรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริงที่อย่างไม่เหลือเชื่อเลย เกเรมากๆๆๆ แต่ก็คงไม่มีอะไรมากมั้งเพราะนักเรียนทุกคนน่ารักมากเลย แต่ก็ต้องสร้างกติกาขึ้นมาเพื่อให้นักเรียนทำตาม ให้บรรยากาศในห้องเรียนดีขึ้นและให้นักเรียนตั้งใจเรียนมากขึ้น ผมสสร้างกติกาง่ายๆ ไปสามข้อดังต่อไปนี้
๑ ห้ามเข้าเรียนสาย(ถ้าหากมาสายให้นักเรียนบรรยายเหตุผลเป็นภาษาจีนที่หน้าห้อง หรือ ทำการบ้านมากกว่าคนอื่นๆ)
๒ นักเรียนต้องตั้งใจฟังห้ามส่งเสียงดัง ซุบซิบ วุ่นวายในห้องขณะที่ครูอยู่
๓ นักเรียนต้องส่งการบ้านตรงเวลา
ถ้าหากนักเรียนคนไหนไม่ทำตามกติกาทั้งสามข้อนี้จะโดนหักคะแนน๒คะแนน
ถ้าหากท่านใดมีความคิดเห็นและวิธีการที่ดีกว่านี้ ยินดีมากกที่มาแลกเปลี่ยน

เบื่อ

จะเริ่มการสอนละรู้สึกตื่นเต้นไปนิดนึง จนไม่มีสมาธิมา
เขียนบล็อกนี้เลย เอาสารก็ยังเตรียมไม่พร้อม ตายๆๆๆๆๆๆๆ ครูจะรอดไม๊เนี้ย